زبان معماری داربست ها در مناظر شهری: بررسی تأثیر این سازه های موقت
هنگامی که یک تور بصری در شهر انجام می شود، ممکن است سازه هایی را ببیند که ریتم محصولات نهایی معماری را می شکنند. اینها ساختمانهایی هستند که در شبکههایی از بخشهای فلزی یا چوبی محصور شدهاند، که گاهی در شبکههای رنگی پیچیده شدهاند و لحظهای از ساخت، تعمیر، نوسازی یا تخریب را به هم میرسانند. به آنها سیستمهای داربست میگویند، سازههای موقتی که در شهر برای کمک به نصب یا نگهداری ساختمانها ساخته میشوند. با این حال، آنها تکامل یافته اند تا به زبان معماری خود صحبت کنند. از آنجایی که شهرسازی یک فرآیند پیوسته است، داربست ها به عنوان فانوس دریایی عمل می کنند و شبح هایی از ارتفاع، شکل یا اشکال ساختمان های جدید را پیشنهاد می کنند. آنها وارد پیاده روها می شوند و به عنوان سایه یا مانعی برای عبور و مرور انسان و وسایل نقلیه عمل می کنند. برخلاف ماندگاری معماری، آنها حس موقتی را نشان می دهند که به برقراری ارتباط با زمان، رشد محله ها و تکامل یک شهر کمک می کند.
داربست یکی از جنبه های ضروری ساخت و ساز در شهرها است. علیرغم قوانین و دستورالعمل های زیادی که بر استفاده از آنها در زمینه های مختلف تأثیر می گذارد، ماهیت ساده، ارزان و موقت آنها آنها را به بخشی جدایی ناپذیر از ایجاد ساختمان تبدیل می کند. داربست ها از طریق استفاده مکرر خود در معماری، زبانی از مدولار بودن، مادی بودن، بیان ساختاری و تعامل با زیرساخت های عمومی ایجاد کرده اند که آنها را در منظر شهری متمایز می کند. علاوه بر ظاهر بصری و اهداف ساخت و ساز اولیه، آنها همچنین می توانند عملکردهای شهری مانند سرپناه، کمک به راهیابی و الهام بخشیدن به سازه های کمکی را ارائه دهند. در مقاله «حذف داربست معماری»، کریستوفر آلکر نشان میدهد که چگونه در شهری متراکم مانند نیویورک، تعداد زیاد داربستها میتوانند به مردم کمک کنند علیرغم شرایط آبوهوایی حرکت کنند و به عنوان سرپناههای موقت خیابانی عمل کنند.
از نظر تاریخی، داربست ها به دوره پارینه سنگی در جنوب غربی فرانسه برمی گردد، جایی که از آن به عنوان سازه پشتیبانی برای نقاشی های غار استفاده می شد. همچنین به عنوان یک ساختار نمای دائمی در مسجد بزرگ جننه در مالی در طول قرن سیزدهم کاوش شد. با گذشت زمان، مواد مختلفی برای داربست ها استفاده شده است، و آنها در زمینه های مختلف متفاوت هستند، که منجر به توسعه زبان های زیبایی شناختی منحصر به فرد شده است.
کلاژ چوب و چوب بامبو به دلیل محلی بودن و مقرون به صرفه بودن در غرب آفریقا محبوبیت بیشتری دارد. مقاطع توخالی دایره ای فلزی به دلیل مدولار بودن و پایداری ساختاری در اروپا ترجیح داده می شوند. در همین حال، هزارتوی داربست های بامبو به عنوان یک هنر فرهنگی در چین رشد کرده است. این یک روش قدیمی برای بافتن چوب های بامبو است که با روش های مدرن ساخت و ساز با افزایش به ارتفاعات مناسب برای ساختمان های بلند ادامه یافته است. عکاس Steinhauer که یک کاتالوگ بصری از داربست ها را در هنگ کنگ با عنوان “Cocoons” گردآوری کرده است، همراه با شبکه های داربست، آنها را به عنوان “بسته های غول پیکر، رنگی و پیچیده در وسط یک محیط تک رنگ” توصیف می کنند.
از آنجایی که مردم به طور مداوم با داربست ها در شهرها تعامل دارند، داستان های مختلفی در مورد رشد آن شهرها نیز به اشتراک می گذارند. در سال های اخیر، لندن شاهد داربست های بیشتری در اطراف بناهای تاریخی و بناهای فرهنگی خود بوده است. این حکایت از تلاشهای نوسازی گسترده شهر برای نجات ساختمانهای فرهنگی از تخریب و حفظ شخصیت شهر دارد.
بیشتر بخوانید : نکات ضروری در طراحی سرویس بهداشتی
با این حال، داربست همچنین می تواند نشان دهنده بی توجهی به ساختمانی باشد که نیاز به تعمیر دارد. گاهی اوقات، داربست در ابتدا به عنوان پشتیبان موقت برای نگهداری قرار می گیرد، اما می تواند به یک راه حل دائمی و بخشی ثابت از معماری شهر تبدیل شود. در این موارد، داربست میتواند برای پیادهروی مشکل بزرگی باشد و زیبایی بصری بافت شهر را مبهم کند. به عنوان مثال، سوله های پیاده رو یک عنصر معماری محبوب در نیویورک هستند که از نیاز به سیستم های داربست برای گسترش به خیابان به دلیل اندازه آنها ناشی شده است. از آنجایی که قوانین محلی شهر نیویورک هر 5 سال یک بار نیاز به تعمیر و نگهداری نماهای مرتفع دارد، سوله های پیاده رو به سازه های داربست دائمی در سراسر شهر تبدیل شده اند. آنها درک ساختمان ها را از سطح خیابان پنهان می کنند و زبان بصری جدیدی ایجاد می کنند.
داربست ها ویژگی های معماری بسیاری را نشان می دهند و طراحان نحوه عملکرد آنها را به عنوان عناصر ساختمانی به تنهایی بررسی کرده اند. آنها مدولار بودن، مقیاس پذیری و بیان ساختاری را بیان می کنند که می تواند با استفاده از مواد مختلف به گونه های مختلف مانند غرفه ها، نمایشگاه ها، فضاهای داخلی و گسترش ساختمان ها ترجمه شود.
نمونه بارز آن پلکان شهری تاریخی MVRDV در روتردام است. این یک سازه داربستی موقت، متشکل از 180 پله، 29 متر ارتفاع و 57 متر طول بود که به یاد 75مین سالگرد بازسازی شهر پس از یک فاجعه بود. مانند بسیاری از پروژههای دیگر، ماهیت منحصربهفرد داربست و نقشی که در «فرایند مستمر» که شهر است، ایفا میکند. زیبایی شناسی، عناصر، مواد، الگوها، ناراحتی ها و کمک به شهر، همه بخشی از شخصیت و ارزش منحصر به فرد آن است.
