ساخت مبلمان با پلاستیکهای خرد شده و زبالههای شهری
برای دهه ها، جامعه ما و توسعه محیط ساخته شده ما به شدت با فرآیندهای استخراج فشرده همراه بوده است. در حالی که این روشها برای رشد نواحی شهری اساسی بودند، اما زمینه را برای چالشهای مهمی که نسلهای معاصر امروز با آن مواجه هستند، فراهم کردند. امروزه نخاله های ساختمانی در حاشیه شهرهای ما جمع می شوند و زباله های پلاستیکی در اقیانوس ها شناور می شوند.
در این زمینه، و مشابه ایده بیان شده توسط آلوار آلتو، که بیان کرد که “معماری مدرن به معنای استفاده از مصالح جدید نیست، بلکه به معنای استفاده انسانی تر از مواد موجود است”، بازنگری در نحوه مدیریت منابع و ضایعات بسیار مهم است. . این تغییر جهت، فرصتهای جدیدی را در اختیار ما قرار میدهد تا به چالشهایی که بحران آبوهوایی جاری به همراه داشته است، رسیدگی کنیم. در پاسخ، اکنون اقدامات مختلفی با استفاده از موادی مانند ضایعات مواد غذایی، چوب بازیافتی، و زباله های پلاستیکی، در میان سایر موارد، کاوش در نوآوری ها در زمینه ای که مواد خام به طور فزاینده ای کمیاب می شوند، انجام می شود.
لوس کولادوس به عنوان یک اکتشاف نمونه از مواد جدید، پروژه ای است که زباله های پلاستیکی را به طور یکپارچه با بتن ادغام می کند. نتیجه این تحقیق یک سینک است که به عنوان اولین قطعه از مجموعه ای است که توسط LOCUS، یک دفتر مستقر در مکزیکو سیتی، با همکاری Muebles de Concreto طراحی شده است. این پیشنهاد ریشه در مفهوم «دستهای خود را روی زبالههایی که تولید کردهاید بشویید»، ناشی از نگرانیها در مورد سرعت تولید و فرآیندهای فاقد گردش مجدد است. این امر باعث ارزیابی مجدد استفاده مجدد از زباله با تمرکز ویژه بر پلاستیک شد.
علاوه بر این، زمینه فوری، که بر اساس موقعیت مکانی آنها در مکزیکوسیتی – یکی از پرجمعیتترین، پویاترین و مولد زبالهترین شهرهای جهان – شکل گرفته بود، دفتر را بر آن داشت تا راهحلهایی پیشنهاد کند که بقایای محصولات پلاستیکی شکسته، متروک یا منسوخ را که در اطراف پراکنده شده بودند، ارتقا دهند. شهر
این ابتکار که توسط تیم طراحی توصیف شده است، به دنبال افزایش آگاهی زیست محیطی در مورد کمبود منابع و فرآیندهای استخراج، برای تحریک ارزیابی مجدد روش های تولید در طراحی و معماری است. این بازتعریف با تغییرات سریع آب و هوایی، اقتصادی و اجتماعی همسو است و الگوی جدیدی را در مورد نحوه استفاده از مواد می طلبد.
در عصری که مواد خام به طور فزاینده ای نادر هستند، صرف نظر از منشأ یا ماهیت آنها، عمل ساخت اشیاء جدید به یک تلاش خاص تبدیل می شود. – مکان
در طول این فرآیند، این دفتر چالش های زیست محیطی مرتبط با فرآیندهای بتن سنتی، به ویژه در مورد تغییرات آب و هوا را تایید کرد. ترکیبی از استخراج شن و ماسه و انتشار گازهای گلخانه ای در طول ساخت آن، آن را به منبع مهمی از آلودگی تبدیل می کند که سهم قابل توجهی از انتشار CO2 جهانی را به خود اختصاص می دهد.
تیم طراحی رویکردی را پیشنهاد کرد که جایگزینی سنگدانه های سنتی در روش های ریخته گری مانند سنگ مرمر یا سنگ را پیشنهاد می کند. در این زمینه، ساخت سینک با تجزیه و تحلیل و موجودی منابع موجود در اطراف آغاز شد. این شامل جمعآوری سیمکارتها، بقایای یخچالها، بطریهای پلاستیکی، بشقابها و محفظههای کامپیوتری بود که با هم مخلوط شدند و بهعنوان سنگدانههایی برای ایجاد قطعه بتنی ترکیب شدند.
در نتیجه، تنوع منابع ضایعاتی و رنگهای گنجانده شده در سنگدانههای سینک به طراحی جذابی کمک کرد و آن را از زیباییشناسی سنتی بتن و تراززو متمایز کرد. این ماده، که معمولاً با استحکام و متانت همراه است، با ترکیب عناصری که از زبالهها به دست میآیند، ابعاد جدیدی پیدا کرد. علاوه بر این، به گفته LOCUS، «این امر بر نیاز به تجدیدنظر در کاربردهای آن تأکید میکند، بهویژه با در نظر گرفتن زبالههای پلاستیکی بهعنوان منبع آتی زباله و مخزن بالقوه موادی که ارزش ارزش گذاری را دارند».
پروژههایی مانند این، گفتگوی مداوم پیرامون پایداری را حفظ میکنند، و ما را بر آن میدارند که نه تنها مقصد نهایی زبالههایمان را زیر سوال ببریم، بلکه کاوشهای خلاقانه در مورد احتمالات مختلف برای استفاده مجدد از آن را نیز تشویق میکنند. این نشان میدهد که از طریق تجزیه و تحلیل عمیق و موجودی زبالههای موجود در زمینه ما، میتوان منابعی را شناسایی کرد که میتوانند فرمولهای ایجاد شده در تولید را تغییر دهند و راه را برای مواد و کاربردهای نوآورانهای هموار کنند که ممکن است کاوش یا در نظر گرفته نشده باشند.
