معماری معاصر و شهر مدرن
«ای زیبا، برای آسمانهای پهناور، برای امواج کهربایی غلات، آیا تا به حال جای دیگری بر روی زمین بوده است که در آن تعداد زیادی از صاحبان ثروت و قدرت به اندازهای که امروز در مرزهای مبارک تو متنفرند، بهای آن را پرداختهاند و آنقدر معماری را تحمل کردهاند؟»
تام ولف این را در کتاب خود از باهاوس تا خانه ما در سال 1981 نوشت. تضاد بین طراحی مدرن و سنتی از آن زمان به سختی کاهش یافته است، همانطور که در این مقاله اخیر مشهود است. در ایالات متحده، ساختمانهای مدرن اغلب با بیزاری از جامعه مواجه میشوند، به دلایلی آشنا: سردی درک شده و عدم حساسیت زمینهای، تأثیر بر خصوصیات محلی، و از دست دادن تداوم تاریخی. اما در سطحی دیگر، نقد طراحی مدرن حتی خرید بیشتری را در مقیاس بزرگتر پیدا می کند: شهر. شهرهای مدرن ایالات متحده بوی ازدحام و آلودگی ترافیکی، نابرابری اجتماعی و اصیل سازی، از دست دادن فضاهای اجتماعی و فرهنگی، و فقدان فضای باز قابل استفاده می دهد.
بیشتر بخوانید : نکات مهم در طراحی پلان
در ایالات متحده، ساختمانهای مدرن و شهرهای مدرن اغلب با هم ترکیب میشوند و به آن اعتراض میکنند. اما در سطح بین المللی اینطور نیست. در آنجا معماری مدرن از شهرهای مدرن جدا شده است. طراحی مدرن به طور گسترده برای ساختمان های جدید مورد استقبال قرار می گیرد، اما شهر “مدرن” تا حد زیادی رد شده است. در خارج از کشور میتوانیم فرهنگی را مشاهده کنیم که با ساختمانهای مدرن، روشهای مدرن ساختوساز و ردپای کربن پایینتر به دنبال زندگی شهری بهتر است، در حالی که در اینجا در ایالات متحده، طرحهای ساختمانهایی را که چندین دهه قدمت دارند و شهرهایی که ماشینها میتوانند در آن جا حرکت کنند، به یاد میآوریم. آزادانه تر
چگونه به این نقطه رسیدیم؟
در بیشتر تاریخ بشر، طراحی معماری در مراحل تکاملی پیشرفت کرده است، با نوآوری های رسمی که به دقت در برابر نمونه های آزمایش شده و اثبات شده و تکنیک های ساختمانی تثبیت شده متعادل شده است. اما درست قبل از جنگ جهانی اول، پیشرفت های تکنولوژیکی، واکنشی به صنعتی شدن و تغییر ارزش های اجتماعی، انقلاب سبکی را به وجود آورد. ناگهان، معماران فقط ساختمانها را طراحی نمیکردند. آنها معتقد بودند که معماری می تواند جامعه را بهبود بخشد. با پیوند دادن جنبش سبک به تغییرات اجتماعی و سیاسی گسترده تر، ظهور آرمان های دموکراتیک میل به فضاهای عادلانه تر و کاربردی تر برای همه مردم ایجاد کرد. معماری مدرن هم پاسخی به دگرگونیهای اجتماعی بزرگتر زمان خود بود و هم مشارکتکنندهای فعال در آن.
بیشتر بخوانید : طراحی پلان و چالش ها آن
و شهرها واقعاً به نوسازی نیاز داشتند. قبل از جنگ، زندگی در یک کلان شهر بزرگ، برای اکثر افراد متوسط و پایین، یک پیشنهاد چالش برانگیز بود. در لندن – در آن زمان کلان شهر بزرگ جهان، با حدود 6 میلیون نفر – تأثیرات انقلاب صنعتی به شکاف شدید بین افراد ثروتمند و فقیر منجر شد، که دومی در خانه های تنگ و ضعیف زندگی می کردند، به ویژه در ایست اند. . در وین، کمبود شدید مسکن به این معنی بود که مردم هر بار تختها را در فواصل هشت ساعته اجاره میکردند. بهداشت عمومی یک نگرانی عمده بود. بسیاری از مناطق دارای بهداشت نامناسب بودند که منجر به شیوع بیماری هایی مانند وبا و سل شد.
عناصر کلیدی یک شهر “مدرن” در پاریس در سال 1930 پدیدار شد. طرح شهری معروف لوکوربوزیه شهری را متصور بود که کاملاً با عملکردها از هم جدا شده بود: مناطق مسکونی، مناطق تجاری، و فضاهای تفریحی که با بلوارهای باز و وسیع متصل می شدند تا جریان ترافیک کارآمد و جلوگیری از ازدحام را تسهیل کنند. . قرار بود مسکن در بلوکهای آپارتمانی مرتفع باشد که در فضای سبز وسیع قرار دارند. ایده این بود که نور، هوا و فضای سبز کافی برای همه ساکنان فراهم شود.
بیشتر بخوانید : مکان درست قرارگیری اتاق ها در طراحی پلان
پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از مردم جهان این ایده «شهر مدرن» را به عنوان راهنمای تغییر مناظر شهری خود پذیرفتند. نوسازی شهری برای فراهم کردن مسکن جدید، فضاهای تجاری و زیرساخت های مدرن بود – که اغلب به معنای فضای بیشتر و بیشتر برای اتومبیل ها است. در ایالات متحده، معماری مدرن از طریق سبک بین المللی قدرت اقتصادی و فرهنگی جدیدی را به نمایش می گذاشت. این امر همراه با حومههای وسیع، بیان برجستهای را در شهرهای آمریکا ایجاد کرد: عمدتاً مسطح و گسترده، با یک منطقه تجاری مرکزی بلند.
طراحی «مدرن» مشابه و مفاهیم برنامه ریزی شهری منجر به شهرها شد که شروع به از دست دادن هویت منحصر به فرد خود کردند، در حالی که تحرک وابسته به خودرو شروع به نشان دادن جنبه های منفی خود کرد. بسیاری از شهرها با تراکم ترافیک، آلودگی هوا و سر و صدای ناشی از رشد سریع جمعیت و اتکا به خودرو دست و پنجه نرم می کردند. شهرهای مدرن با اولویت دادن به فضا برای خودروها، از گنجاندن فضاهای سبز کافی و مناطق تفریحی غافل شدند. این امر بر رفاه ساکنان تأثیر می گذارد و فرصت های فعالیت در فضای باز را کاهش می دهد و به احساس محدودیت و استرس کمک می کند.
برخلاف اهداف اصلی عادلانه جنبش مدرن، ظهور شهرهای مدرن اغلب منجر به جابجایی ساکنان طولانی مدت و فرسایش گزینه های مسکن ارزان قیمت می شود. این روند بین تازه واردان مرفه و جوامع موجود شکاف های شدید ایجاد کرد، نابرابری اجتماعی را تشدید کرد و به احساس بی عدالتی و بیگانگی در میان جمعیت های آواره کمک کرد.
بیشتر بخوانید : نکات مهم در قرارگیری آشپزخانه در طراحی پلان
در نهایت، در حالی که سبک بینالمللی وسیلهای ایدهآل برای قدرت اقتصادی جدید آمریکا بود، شهرهای در حال توسعه عمدتاً از نظر مالی منجر به تغییر مکانهای تجاری و شرکتهای بزرگتر به هزینه مناطق اجتماعیمحور و فرهنگی مهم شد. بازارهای سنتی، کسبوکارهای محلی، و مکانهای تجمع جمعی جای خود را به فروشگاههای زنجیرهای و توسعههای مجلل دادند و از شور و نشاط و تنوعی که مشخصه جوامع شهری پر رونق است، کاسته شد.
چندین واکنش متقابل علیه ایده های طراحی مدرن ظاهر شد.
در سال 1972، باشگاه رم گزارشی به نام محدودیت های رشد منتشر کرد. با استفاده از مدلسازی رایانهای، پیامدهای وحشتناک رشد اقتصادی و جمعیت مستمر بر منابع محدود زمین را بررسی کرد. این نشریه اغلب به عنوان آغاز جنبش پایداری مورد ستایش قرار می گیرد.
پست مدرنیسم که در دهه 1980 شهرت یافت، به دنبال بازگرداندن عناصر تاریخ، زمینه و نمادگرایی در طراحی معماری بود تا با رویکردی متنوع، فراگیر و اغلب بازیگوش به طراحی معماری، با بیگانگی و یکنواختی تصور شده ساختمان های مدرن مقابله کند.
بیشتر بخوانید : ابعاد و اندازه های استاندارد در طراحی پلان
اما تاثیرگذارترین واکنش متقابل به مدرنیسم بر طراحی شهری متمرکز بود. Interbau 1957 در برلین مدلی برای شهر «مدرن» فردا ارائه کرده بود که اولین نمایش واقعی ساخته شده از آرمان های لوکوربوزیه بود. این مدل به الگویی تأثیرگذار تبدیل شد که بیشتر دنیای مدرن از آن پیروی کرده بود.
این “Hansaviertel” جدید با خود در آغوش گرفتن خودرو نیز به ارمغان آورد. و با گذشت زمان مشخص شد که فضای کافی برای آنها در شهرهای تاریخی وجود ندارد. این امر منجر به افزایش نارضایتی عمومی و ایدههای عجیب و غریب طراحی شهری شد: برای مثال، در آمستردام، یک برنامهریز آمریکایی پیشنهاد کرد کانالهای معروف را با گاراژهای زیرزمینی پر کنند.
در دهه 1970، برلین تصمیم گرفت تا رویداد دیگری را برای خنثی کردن تأثیر اینتربائو در سال 1957 خود ایجاد کند و راهی جدید به جلو ایجاد کند. نمایشگاه بین المللی ساختمان (IBA) در سال 1987 در برلین به منظور پرداختن به محیط شهری برلین و جوان سازی آن با تمرکز بر نوآوری های معماری و برنامه ریزی بود. هدف IBA بازیابی مناطق شهری به عنوان مکان های مسکونی از طریق بازگشت به طراحی شهری سنتی، با طرح های معماری مدرن بود که بافت شهری برلین را پر می کرد. تأثیر IBA 1987 شگرف بود. این باعث چندین رویداد مشابه بعدی شد، اگرچه در ابتدا فقط در آلمان بود. امروزه ایده نمونه سازی سریع شهری به عنوان روشی برای نوآوری شهری فراتر از مرزهای آلمان گسترش یافته است. IBA ها بین المللی شده اند و تا ملبورن در حال وقوع هستند.
برلین طراحی ساختمان های مدرن را از طراحی شهری مدرن جدا کرد و نشان داد که شهرها می توانند بافت شهری بی انتها و سنتی خود را با ساختمان های مدرن و پایدار ادامه دهند. جوامع دریافتند که مزایای زیست محیطی شهرهای فشرده قابل پیادهروی با تکنیکهای جدید ساختمانسازی پایدار، آنها را در خط مقدم ابتکارات سبز و تلاشهای پایدار قرار میدهد. آنها در انرژی های تجدیدپذیر، حمل و نقل عمومی سبز و ساختمان های دوستدار محیط زیست سرمایه گذاری کردند. به عنوان مثال، کپنهاگ قصد دارد تا سال 2025 کربن خنثی شود و تعهد به آینده ای پاک تر را نشان دهد.
بیشتر بخوانید : ابعاد استاندارد اتاق خواب در طراحی پلان
مردم خارج از کشور از معماری مدرن کاملاً راضی هستند، زیرا می بینند که این معماری به کیفیت زندگی آنها می افزاید. تحولات جدید این باور را به همراه دارد که فناوری مدرن موجود در آنها به ما کمک خواهد کرد. مردم درک می کنند که زندگی شهری به دلیل استفاده کارآمدتر از منابع، کاهش اتکا به اتومبیل و دسترسی بهتر به حمل و نقل عمومی، انتخاب پایدارتری است.
محلههای کاملاً جدیدی در داخل و اطراف شهرهای موجود ساخته میشوند که نواحی دعوتکننده، چند نسلی و با کاربری مختلط هستند. آنها تنوع زیستی را ترویج می کنند و در عین حال راه حلی برای بحران مسکن ارزان قیمت شهر ارائه می دهند. پروژههای جدید با برداشتن نخهایی از جنبشهای باغشهر قبلی، به دنبال هماهنگی محیط شهری با مناظر طبیعی موجود هستند و جامعهای از واحدهای مسکونی سازگار با محیط زیست را تشکیل میدهند که بر اساس مدل «دهکده روستایی» سازماندهی شدهاند.
بیشتر بخوانید : ابعاد استاندارد آشپزخانه در طراحی پلان
به جای جعبههای بدون شخصیت در سبک بینالمللی، ساختمانهای مدرن در خارج از کشور بسیار فردگرا و اغلب دمدمیانگیز هستند و به بیان قلمرو عمومی کمک میکنند و در عین حال تجملات فضاهای پر از نور را با پلانهای کف باز به ساکنان میدهند. ساختمانهای مدرن از فردگرایانه تا بسیار هنری را در بر میگیرند و ویژگیهای طبیعی منظره را در خود جای میدهند. پایداری در سراسر جهان ترویج می شود.
مردم امیدوارند که با ساختمانهای مدرن در شهرهایی که به خوبی طراحی شدهاند، راهی برای حل بحران آبوهوایی ما و حفظ زندگی باکیفیتی که مردم به آن عادت کردهاند، وجود داشته باشد.
در ایالات متحده، افراد عادی طراحی مدرن را با شهر مدرن ترکیب می کنند تا نتایج قابل پیش بینی به دست آید. معماران مدرن اینجا گیر کرده اند زیرا شهرهایی که در آن کار می کنند گیر کرده اند. به عنوان مثال، لس آنجلس هنوز برنامه طراحی مسکونی مورد مطالعه را به عنوان «مدرن» پیشرو جشن میگیرد، گویی به جای 60 سال پیش، دیروز ایجاد شده است. و بسیاری از برنامه ریزان شهری هنوز رویای شهری از برج ها را در سر می پرورانند، اگرچه تا به حال کاملاً مشخص است که آنها احتمالاً برج هایی در پارکینگ های غول پیکر یا در گاراژهای غول پیکر پارکینگ هستند که توسط خیابان های مسدود ترافیک احاطه شده اند. و فضای باز وعده داده شده با قاشق در پارکت های کوچک تغذیه می شود که افراد کمی از آن استفاده می کنند.
بیشتر بخوانید : محل قراراگیری سرویس بهداشتی در طراحی پلان
البته، معماران گاه به گاه آمریکایی نیز وجود دارند که موفق می شوند از موانع محلی عبور کرده و طرح های مدرن درجه یک ارائه دهند. اما برای اینکه طراحی ساختمان مدرن به یک راه حل مطلوب تبدیل شود، همانطور که بسیاری از معماران به شدت آرزو می کنند، ممکن است لازم باشد ابتدا طراحی شهری اصلاح شود و شروع به مهاجرت شهرهای تحت سلطه ماشین ها به شهرهای بی زمان، قابل پیاده روی، چند وجهی و جمع و جور شود. این کار کاتالوگ های کاملی از انواع ساختمان های جدید و چالش های طراحی ایجاد می کند که معماران می توانند راه حل های منحصر به فرد آمریکایی را برای آنها ایجاد کنند. اگر طراحی مدرن به عنوان کمک به کیفیت زندگی شهری و رفع مشکلات اقلیمی تلقی شود، مردم امید جدیدی پیدا خواهند کرد. و با آن، در نهایت، میل به بیان راه منحصر به فرد خود به جلو به روش های معاصر به وجود خواهد آمد.
تا زمانی که شهرهای ما تغییر نکنند، اعتراض عمومی به طراحی مدرن عامل اصلی است که بر سرعت تحویل، هزینه و توانایی کلی ما برای حل مشکلاتمان تأثیر میگذارد، که همگی منجر به ایجاد راهحلهای شهری و ساختمانی ضعیفتر از راهحلهای موجود در خارج از کشور میشود. طراحی مدرن باید نشان دهد که می تواند کیفیت زندگی مردم را افزایش دهد و مشکلات را حل کند، بیش از همه با کاهش ردپای کربن جامعه. ادامه اولویت دادن به تحرک خودرو در شهرهایمان، با ساختمانهای جعبهای غولپیکر که تلاشهای گستردهای را برای پشت سر گذاشتن مخالفتهای مردم انجام میدهند، جهت مخالفی است که ما باید در دنیای گرمتر حرکت کنیم.
archdaily